مقدمه: در بیماران ضربه مغزی ساکشن راه هوایی و پیشگیری از عوارض آن بسیار مهم است. بر این اساس، این پژوهش با هدف مقایسه عوارض استفاده از سوند ساکشن و نلاتون در ساکشن بیماران ضربه مغزی و اینتوبه شده در بخش مراقبت ویژه انجام شد.روش بررسی: این کارآزمایی بالینی بر روی 80 نفر از بیماران ضربه مغزی بستری در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان شهید رهنمون یزد انجام گردید. متغیرهای زمینه ای و عوارض ساکشن در دو گروه سوند ساکشن و نلاتون ارزیابی شد. داده ها با استفاده از آزمون های Chi-Squer و T.test و نرم افزار SPSS نسخه 16 تجزیه و تحلیل گردید.نتایج: استفاده از سوند نلاتون در کاهش نیاز بیمار به ساکشن موثر بود (روز سوم و چهارم به ترتیب p=0.003 و p=0.004). پس از ساکشن با سوند نلاتون افت O2SAT کمتری برای بیمار ایجاد شد (روز اول p=0.06، روز دوم p=0.004، روز سوم p=0.02، روز چهارم p=0.001) در مقایسه O2SAT دو نوع سوند تنها در روز چهارم اختلاف معنی دار بود (p=0.002). میانگین تعداد ضربان قلب در دو گروه پس از ساکشن افزایش یافت (p=0.0001) ولی تفاوتی در تعداد ضربان قلب دیده نشد (p<0.05). تفاوت تعداد دفعات خونریزی از تراشه از روز سوم معنی دار بود وگروه سوند ساکشن خونریزی بیشتری از تراشه داشتند (روز سوم p=0.001 و روز چهارم p=0.001) از نظر بروز عفونت تفاوت معنی داری دیده نشد (p=0.8).نتیجه گیری: استفاده از سوند نلاتون می تواند درصد قابل توجهی از میزان آسیب به تراشه بیمار و خونریزی را کاهش داده و افت O2SAT کمتری برای بیمار به وجود آورد.

مایع آمنیوتیک آغشته به مکونیوم در %5-20 کل زایمانها رخ می دهد که %4-5 این نوزادان دچار سندرم آسپیراسیون مکونیوم می شوند. پس از تولد و شروع تنفس، مکونیوم به راههای هوایی کوچکتر منتقل شده و علایم بالینی آن ظاهر می گردد. از آنجاییکه درصد زیادی از این بیماران دچار عوارض و مرگ و میر می شوند. بر آن شدیم تا میزان عوارض و مرگ و میر نوزادان با سندرم آسپیراسیون مکونیوم را که پس از تولد، لوله گذاری و ساکشن شده بودند با گروهی که این اقدام برای آنها صورت نگرفته بود، مقایسه کرده و تفاوت آن را با سایر مطالعات انجام شده بررسی نمائیم. این مطالعه به صورت آینده نگر (Prospective) و مقطعی - تحلیلی (Analytical cross-sectional) روی نوزادانی که با مایع آمنیوتیک آغشته به مکونیوم در طول مدت 3 سال در زایشگاه شهید اکبرآبادی (1375-1378) متولد شده بودند انجام شد. تعداد کل زایمانها در مدت 3 سال، 33037 تولد بود که در 3254 مورد (%9.85) مایع آمنیوتیک آغشته به مکونیوم مشاهده گردید و در 217 مورد (%6.67) مکونیوم غلیظ وجود داشت. در 188 مورد از آنها (%86.64) بلافاصله پس از تولد موفق به انجام لوله گذاری داخل نای و ساکشن شدیم. در این گروه، 25 نوزاد (%17.55) دچار عفونت، 26 نوزاد (%13.82) پنوموتوراکس، 29 نوزاد (%15.42) (Respiratoy distress syndrome) RDS و 6 نوزاد (%3.19) دچار (PFC) Persistent fetal circulation شدند. در 29 نوزاد با مکونیوم غلیظ (%13.36) که موفق به انجام لوله گذاری و ساکشن داخل نای نشدیم 3 نوزاد (%10.34) دچار عفونت، 11 نوزاد (%37.93) پنوموتوراکس، 2 نوزاد (%6.9) PFC و 5 نوزاد (%17.24) دچار RDS شدند. در مجموع در گروه لوله گذاری شده، 86 نوزاد (%45.74) دچار یک یا چند عارضه شدند و 12 نفر (%6.38) فوت کردند. در گروهی که لوله گذاری داخل نای انجام نشد 21 نوزاد (%72.41) دچار یک یا چند عارضه شدند و 4 نوزاد (%13.79) فوت کردند. در یک نتیجه گیری کلی می توان گفت در مطالعه ای که صورت گرفت لوله گذاری و تخلیه مکونیوم بلافاصله پس از تولد در نوزادانی که مکونیوم غلیظ دفع کرده بودند در مقایسه با گروهی که لوله گذاری نشده بودند میزان بروز سندرم آسپیراسیون مکونیوم کمتر مشاهده گردید اما عوارض آنها بیشتر بود.

زمینه و هدف: هدف از ساکشن راه هوایی مصنوعی مداخله مهمی در مراقبت از بیماران تحت دستگاه تهویه مکانیکی است. هدف این پژوهش تعیین تاثیر ساکشن باز راه هوایی مصنوعی با استفاده از معیارهای جامع نیاز به ساکشن بر وضعیت همودینامیک بیماران بستری در بخش های مراقبت ویژه (ICU) می باشد.روش بررسی: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با یک گروه کنترل است. 60 بیمار تحت تهویه مکانیکی بستری در ICU به روش نمونه گیری آسان انتخاب و به شکل تصادفی بلوکی به دو گروه 30 نفره تخصیص یافتند. جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه دموگرافیک و برگه ثبت وضعیت همودینامیک استفاده شد. در گروه آزمون و کنترل نیاز به ساکشن به ترتیب بر اساس معیار جامع و مرسوم تعیین و ساکشن به روش استاندارد انجام شد. سپس وضعیت همودینامیک نمونه ها قبل، دو و پنج دقیقه بعد از ساکشن تعیین گردید. داده ها با نرم افزار 17 SPSS تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: مقایسه میانگین فشار متوسط شریانی (MAP) و اشباع اکسیژن خون بین دو گروه به ترتیب در دو دقیقه (p=0.001 و p=0.015) و پنج دقیقه (p=0.006 و p=0.001) بعد از مداخله اختلاف آماری معنی داری را نشان داد. اختلاف میانگین متغیرهای همودینامیک (p=0.041) MAP، o2 saturation (p=0.001)، فشار خون دیاستولیک (DBP) (p=0.021) بین قبل از مداخله و دو و پنج دقیقه بعد از مداخله در گروه آزمون معنی دار بود.به نظر می رسد انجام ساکشن بر اساس معیارهای جامع در پیشگیری از عوارض ساکشن و حفظ ثبات وضعیت همودینامیک بیماران تحت ونتیلاتور موثر است.

زمینه و هدف: امروزه در بخش های ویژه برای برخی از بیماران به دلایل فیزیولوژیکی و بالینی متعددی از تهویه مکانیکی استفاده می شود؛ از آن جا که این بیماران دارای لوله داخل تراشه می باشند، به منظور افزایش اکسیژن رسانی به آنان، تمیز و باز نگه داشتن مجاری هوایی ساکشن لوله داخل تراشه الزامی می باشد. هدف از این مطالعه مقایسه تاثیر ساکشن لوله تراشه به دو روش سیستم باز و سیستم بسته بر علایم حیاتی بیماران بوده است.روش بررسی: در این مطالعه نیمه تجربی، از میان بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان شریعتی 40 بیمار که ویژگی های ورود به مطالعه را داشتند، با روش نمونه گیری آسان انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتند. برای جمع آوری داده ها از برگه ثبت اطلاعات استفاده شد که شامل مشخصات فردی بیماران، فشار خون سیستول و دیاستول، متوسط فشار خون شریانی، تعداد ضربان قلب، تعداد تنفس و درصد اشباع اکسیژن خون شریانی بود. ساکشن لوله داخل تراشه بیماران به صورت تصادفی و فاصله زمانی حداقل90 دقیقه ، یک بار به روش سیستم بسته و یک بار به روش سیستم باز انجام یافت. قبل و بعد از ساکشن، کلیه بیماران به وسیله آمبوبگ و به مدت 2 دقیقه با اکسیژن 100 درصد هیپر اکسیژنه شدند. علایم حیاتی آنان قبل، 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن لوله تراشه به دو روش سیستم باز و بسته با کمک مانیتور زیمنس 6802 xi کنترل و ثبت شد. داده ها با نرم افزار SPSS و آزمون داده های تکراری با دو عامل تکرارپذیر مورد مقایسه و تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: نتایج نشان داد که فشار خون سیستول، دیاستول و تعداد ضربان قلب بیماران در زمان های 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به روش سیستم باز افزایش بیشتری نسبت به ساکشن به روش سیستم بسته داشته است (p<0.001). همچنین درصد اشباع اکسیژن خون شریانی در زمان های 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به روش سیستم باز کاهش بیشتری نسبت به سیستم بسته داشته است (p<0.001). در این تحقیق در تعداد تنفس بیماران در زمان های 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به روش سیستم باز نسبت به سیستم بسته تفاوت معناداری مشاهده نشد (p>0.05).نتیجه‏گیری: بر اساس یافته های تحقیق حاضر می توان نتیجه گرفت که ساکشن به روش سیستم بسته نسبت به روش باز اختلال کمتری در علایم حیاتی ایجاد می کند. لذا به منظور دستیابی به ثبات و عدم اختلال در علایم حیاتی می توان ساکشن به روش بسته را به بخش های مراقبت ویژه پیشنهاد نمود.

مقدمه: اگر ساکشن درست انجام نشود، سبب عوارضی مانند هیپوکسی، آریتمی قلبی یا حتی مرگ می شود. در بیشتر بخش ها از ساکشن باز استفاده می شود. به نظر می رسد ساکشن بسته عوارض کمتری داشته باشد؛ اما نتایج متفاوتی از مطالعات گزارش شده است.هدف: مقایسه تاثیر ساکشن لوله تراشه به دو روش باز (کنترل) و بسته (آزمون) بر وضعیت همودینامیک.روش: این کارآزمایی بالینی تصادفی بر روی 86 بیمار در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان بعثت همدان در دو گروه ساکشن باز و بسته با روش نمونه گیری تصادفی در سال های 92-1391 انجام گردید. فشارخون سیستول و دیاستول، فشار متوسط شریانی، درصد اشباع خون شریانی، تعداد ضربان قلب، تعداد تنفس و دیس ریتمی بیماران در مراحل قبل، بلافاصله، 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به دو روش باز و بسته ثبت شد.یافته ها: تفاوت آماری معناداری بین دو گروه از نظر سن (P=0.15) و جنس (P=0.33) دیده نشد. فشارخون دیاستول (p<0.017)، فشار متوسط شریانی (p<0.019)، تعداد ضربان قلب (p<0.003) و تعداد تنفس بیماران (p<0.001) در زمان های بلافاصله، 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به روش باز افزایش بیشتری نسبت به ساکشن بسته داشت. اما تفاوت آماری معناداری در فشارخون سیستول، میزان اشباع اکسیژن خون شریانی و دیس ریتمی در طول زمان های مختلف بعد از ساکشن دیده نشد.نتیجه گیری: ساکشن بسته نسبت به باز، اختلال کمتری در وضعیت همودینامیک ایجاد می کند، بنابراین، به منظور دست یابی به ثبات همودینامیک، می توان ساکشن بسته را به بخش های مراقبت ویژه پیشنهاد نمود.

زمینه و هدف: پنومونی وابسته به ونتیلاتور از عفونت های شایع بیمارستانی در بخش های مراقبت ویژه است که با مرگ و میر بالایی همراه است. ساکشن داخل تراشه، روشی است که بطور معمول جهت پاکسازی ترشحات راه های هوایی در بیماران تحت ونتیلاتور مورد استفاده قرار می گیرد. تاثیر روش های ساکشن باز و بسته بر بروز پنومونی بدرستی مشخص نمی باشد. این مطالعه با هدف مقایسه ساکشن به روش باز و بسته بر میزان بروز پنومونی در بیماران تحت تهویه مکانیکی انجام گرفت. روش بررسی: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی بود که بر روی 156 بیمار بستری در بخش های مراقبت ویژه بیمارستانهای آموزشی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی اراک انجام گرفت. بیمارانی که کمتر از 24 ساعت بعد از بستری شدن در بیمارستان، به بخش ویژه وارد می شدند و از زمان لوله گذاری داخل تراشه، کمتر از 6 ساعت گذشته بود و به تهویه مکانیکی نیاز داشتند بطور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. بیماران گروه کنترل (74 نفر) با روش باز و به روش معمول، و بیماران گروه مداخله (82 نفر) با روش بسته ساکشن شدند. پس از گذشت 72 ساعت تمام بیماران با استفاده از مقیاس پنومونی باکتریال که یک ابزار استاندارد است مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: نتایج نشان داد که میزان بروز پنومونی در گروه مداخله (روش بسته) %28 و در گروه کنترل (روش باز) %48.6 می باشد. با استفاده از آزمون کای اسکویر نشان داده شد که اختلاف معنی داری بین دو گروه از نظر میزان بروز پنومونی وجود دارد.(p=0.01)  بروز پنومونی در بیمارانی که سابقه مصرف سیگار داشتند بیشتر بود، اما بین زن و مرد اختلافی دیده نشد. نتیجه گیری: با توجه به این که در ساکشن بسته خطر انتقال آلودگی از طریق وسایل و دست های پرسنل کمتر می باشد، این روش در مقایسه با ساکشن باز می تواند منجر به کاهش خطر ابتلا به پنومونی وابسته به ونتیلاتور گردد.

سابقه و هدف: اهمیت رعایت اصول استاندارد در انجام ساکشن باز لوله داخل تراشه و همچنین آگاهی از عوارض این نوع ساکشن همواره به عنوان یکی از چالش های مراقبت از بیماران در بخش های مراقبت ویژه بوده است. هدف از این مطالعه تعیین ارتباط نمره درد با رعایت استانداردها در ساکشن باز اندوتراکیال نوزادان تحت ونتیلاتور در بخش مراقبت های ویژه نوزادان بیمارستان های شهر همدان بود. مواد و روش ها: مطالعه حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود که در بخش مراقبت های ویژه نوزادان بیمارستان های همدان بر روی 120 نوزاد نارس تحت ونتیلاتور انجام شد. پژوهشگر حین و بعد از ساکشن باز اندوتراکیال نوزاد توسط پرستار، انجام درست پروسیجرهای شستن دست ها، پوشیدن دستکش، تعداد دفعات ساکشن، مدت زمان ساکشن کردن، سایز کاتتر مورد نیاز برای ساکشن کردن و کنترل فشار دستگاه ساکشن توسط پرستار مربوطه را ثبت نمود. داده ها با استفاده از آزمون های توصیفی و رگرسیون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: بر اساس نتایج مدل تطبیق یافته رگرسیون خطی بین فشار دستگاه ساکشن، مدت زمان ساکشن و تعداد دفعات ساکشن با نمره درد ارتباط معنی دار آماری وجود داشت اما بین سایز کاتتر ساکشن با نمره درد ارتباط معنی دار آماری وجود نداشت نتیجه گیری: رعایت استانداردهای ساکشن باز اندوتراکیال در نوزادان نارس می تواند به میزان بالایی به ثبات شاخص های فیزیولوژیک، تسریع روند بهبودی و برگشت سریع نوزادان کمک کرده و از بروز عوارض و افزایش طول مدت بستری جلوگیری نماید.

سابقه و هدف: اتصال لوله سینه به دستگاه مکنده جهت تخلیه مداوم مایع و هوای فضای جنب روش تقریباً متداولی است. صدای خروج حباب های هوا در حین کار دستگاه، باعث آزار بیماران و افرادی که در اتاق وی حضور دارند، میشود. تا به حال توجه چندانی به حل این مشکل نشده و روش مناسبی برای کاهش این صدای ناهنجار ارائه نگردیده است. در این مطالعه سعی شده است که با ساختن یک وسیله ساده و نصب آن روی محفظه لوله سینه این مشکل برطرف گردد. مواد و روش ها: این مطالعه بر روی 10 بیمار صورت گرفت. از وصل کردن دو قیف پلاستیکی به وسیله نوار چسب به یکدیگر، وسیله ای مانند انبار اگزوز خودرو ساخته و سپس آن وسیله روی بطری مکنده دستگاه فضای جنب متصل گردید تا به صورت قابل توجهی صدای خروج حباب های هوا را کاهش دهد. یافته ها: با استفاده از این وسیله رضایتمندی محسوسی در بیماران و افراد انجام دهنده آزمایش از نظر کاهش قابل ملاحظه ای در صدای ناشی از خروج حباب های هوا در موقع ساکشن کردن، ایجادشد. نتیجه گیری و توصیه ها: با استفاده از این وسیله ساده و ارزان قیمت می توان صدای ناشی از لوله سینه را کاهش داد.

مقدمه: ساکشن تراشه روشی است برای خارج سازی ترشحات از مجاری هوایی در بیمارانی که به هر علت قادر به انجام ارادی آن نیستند و دارای راه هوایی مصنوعی هستند. ساکشن به فراوانی در بخش های مراقبت ویژه انجام می شود و چنانچه به طریق اصولی و صحیح انجام نگیرد می تواند عوارض بسیاری را به همراه داشته باشد. هدف از این مطالعه بررسی عملکرد پرستاران بر اساس استاندارد ساکشن لوله تراشه و لوله تراکئوستومی در بخش های ویژه در راستای بهبود عملکرد پرستاران و کاهش عوارض ناشی از ساکشن است.مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی مقطعی که به روش مشاهده ای انجام شد عملکرد ساکشن لوله تراشه و تراکئوستومی در 136 پرستار شاغل در بخش های مراقبت ویژه با استفاده از چک لیست مشتمل بر 25 گویه توسط پژوهشگر تحت مشاهده مستقیم قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از شاخص های مرکزی و آزمون تی مستقل، آزمون کای دو و با استفاده از نرم افزار spss نسخه 21 انجام شد.یافته ها: نتیجه مطالعه نشان داد که کیفیت عملکرد پرستاران به میزان 19.2% ضعیف، 65.4% متوسط و 15.4% خوب بود و هیچ کدام از پرستاران عملکرد عالی یا بسیار بد نداشتند. میانگین نمره عملکرد در ساکشن لوله تراکئوستومی و ساکشن لوله تراشه تفاوت چندانی نداشت و نمره عملکرد در دو نوع ساکشن لوله تراشه و تراکئوستومی اختلاف آماری معنی داری ندارد (p>0.05). در زمینه ارتباط عملکرد پرستاران با بعضی از ویژگی های دموگرافیک ارتباط معنی دار آماری در مواردی چون میزان تحصیلات و آموزش قبلی مشاهده شد (p>0.05) اما با جنس، سن و سابقه کار ارتباطی مشاهده نشد (p>0.05).نتیجه: بر اساس یافته های مطالعه عملکرد پرسنل پرستاری در زمینه ساکشن استاندارد لوله تراشه و تراکئوستومی در بخش های مراقبت ویژه در حد متوسط است اما به دلیل عدم رعایت برخی از استانداردهای ساکشن لوله تراشه و تراکئوستومی نیاز به نظارت بیشتر در عملکرد آنان ضروری به نظر می رسد و این مساله اهمیت نیاز به شناسایی علل و حذف آنها برای جلوگیری از عوارض را نشان می دهد.